من به جرم عاشقی در کوچه ها گم گشته ام

زندگی همه پر آرامش باد. خانم "معصومه احمدی" در نظری، نوشته است چرا شعر نه می گذارم راستش خودم هم نه می دانم چرا این گونه شده است. شاید تاثیر در کوچه گم شدن ها باشد و این که تا چه اندازه بی خویشتنی آدم را تنبل می کند را من نه می فهمم.

کاش عاشق شدن ارادی بود

تا که این قدر گم نه می گشتم

خوب، بگذریم حالا که گم شده ام بگذار همین طوری ول بگردم. این گونه گم شدن ها به آدم خاصیت از نوع  دیگر می دهد و شب را ها با "سرآهنگ" و "شریف غزل" صبح می کند.

یک عاشقی غزل

 حال و هوای عاشق ات امشب گرفته است

بی‌چاره باز از غم ات امشب گریسته است

امشب همه‌اش به تو، به خودش گیر داده باز

یک عاشقی غزل، به هوایت نوشته است

خیل‌ی مرور خاطره و یاد های تو

بر عاشق ات دوباره در خواب بسته است

عاشق به سیم آخیر دیوانه‌گی زده

از تلخی‌ی تنفس سیگار خسته است

هر چند از نگاه شما نیشئه گی بد است

امشب ز درد گردن  ویدکا شکسته است

تنها نه من خراب و ترابم به خاطر ات

کابل پر از جوان به زانو نشسته است

شاعر، شرابی، کوچه نشین، اهل دود و دم

دیوانگان عشق شما دسته دسته است

سرخیل عاشقان زمین خورده‌ی تو من  

از زندگی برای شما دست شسته است

بیرون هوا دوباره کمی برف کرده است

دق کرده، حال عاشق ات امشب گرفته است.

                                                           13 دلو 86

                                                                       12:22 شب

                                                                            کارته سخی – کابل

نه می دانم چرا آمدم به انترنیت، شاید دنبال پناه گاهی می گشتم برای

دقیقه ای آرامش !

اما نا آرامی ام بیشتر از پیش است که این متن بهم ریخته را روی این

صفحه ریختم. بغل دستم یک بحرانی تر از خودم نشسته و بخش از نا آرامی

 که حالا در مغزم تارمی کشد به دیوانه بازی های این لعنتی برمی گردد.

راست اش خودم هم نه می دانم عاشقی به کجایم می برد. فقط می دانم مدت هاست که بی خویش

 و بی نام و نشان ترین کوچه های کابل هستم. یک چیزی هستم که هرچه می خواهم خودم را

بنویسم نه می شود. این های را که روی این صفحه می ریزم بخش های از همین من عاشق است

بعد از نوشتن اش کمی سبک می شوم. و یک بخش دیگر شاید این هم باشد که باشد روزی

روزگاری  تو بیایی و بخوانی اش و بعد ایمل اگر که زدی برای حال گرفتنم بنویسی: آفرین!

ولی از همین حالا جان ات که این کلمه ی برای من آزار دهنده را نه نویسی.

من بی تو زیادیی زمانم دختر

آواره ترین مرد جهانم  دختر

تو هویت "من" منی، من بی تو

بی خویشم و بی نام ونشانم دختر

مه بی تو خسته ارهم درهم استم

همه‌‌ش با یادهایت با هم استم

تو جاری در تمام لحظه هایم

ببخشی! باز هم پیش ات کم استم       

دچار تو دچار غم دل من

دچار یک غم مبهم دل من

نه می‌دانی که بعد از رفتن تو

زمین خورده چقه محکم دل من

شکسته ارهم و درهم دل من

کتاب  قصه های غم دل من

شبیه درد و اندوه ات به دنیا

نه میشه درد هیچ آدم دل من !

سلام به همه!

بارها شنیده بودم ولی نه می فهمیدم که چرا می گویند " مرگ می خواهی قندز برو" اما حالا

 می دانم که این گپ از ما پیشتر ها چه معنا دارد. هی کسی نه گوید چرا ننوشته ای "معنی"

خوب کردم که نوشتم، دلم خواست. مثلن هرکس که هر جور نوشت بنویسه. اما نه می دانم چرا

زمستان به قندز سفر کردم. بگذار برای خودم باشد.

" عشق چیزیست که دشوار تر ازهر کاریست

مشکل این است که آسان به نظر می آید "

آمدم که چیزای بنویسم. اما این نیت کفی لعنتی سردتر از قندز است. وقتی پاهای آدم از سرما می سوزد نوشته کردن یک کمی ......است

راستی از دیگران که این حرف های مفت را می خوانند پوزش.